‘Hissederek, duyarak resmediyorum’

Seray Şahinler – Ressam ve akademisyen Yusuf Taktak’ın Brieflyart’ta açılan yeni standı “Başka Vakit Diğer Mekân” yaşadığımız dünyanın ortasından sesleniyor sanatseverlere. Sanatkarın “Bir Dramın Düşündürdükleri”, “Gece-Gündüz”, “Önceki Yıllar”, “Parçalanmış”, “Tekinsiz” isimlerini verdiği en yeni işleri, kendi pratiğinin devamlılığı içinde yaşadığımız sıkıntılara referans veriyor. Renkler bu meselelerle yüzleşip yüzleşmeme kararını seyirciye bırakıyor. Pandemi, zelzele üzere büyük felaketler Taktak’ın tablolarında yer buluyor. Akademideki öğrencilik yıllarından bu yana kendi anlayışı çerçevesinde kolaj ve asemblaj, enstalasyon örnekleri yapan Yusuf Taktak, fotoğraflarında ve büyük kutular üzerine karışık teknikle yaptığı çalışmalarında gerçek ile yanılsamayı birlikte pahalandırıyor.

Sergideki işleriniz 2022-2023 tarihli. Nasıl bir vakitten ve histen geçerek bu stantta buluştu işler?

Benim fotoğraflarımda direkt anlatım yoktur. Hissederek, duyarak resmediyorum. Örneğin çok acı iki şey söylüyorum burada ama pekala renkli fotoğraflar bunlar diyeceksiniz. Kötülüklere karşı daha uygunun hasretini çektiğim için bu renkler çıkmış olabilir tahminen, bilmiyorum. Rengi de seviyorum, bu ortalar renkli fotoğraflar yapıyorum. Periyot dönem fotoğrafın, ressamın durumu farklılaşıyor, farklı şeyler duyuyor, hissediyorsunuz. Ancak değişmeyen kimi şeyler var. Bisiklet yapıyorum mesela, üçgeni çok seviyorum, artık de mesken motifleri çıkarıyorum.

Evet, konutlar çok belirgin…

Evet bu, sarsıntıda çok sayıda meskenin yıkılması, insanların evsiz kalması sürecinden geliyor.

Tam da meskeni sorguladığımız bir devirde mesken yüzleşmeleri çok manalı. Konut neresi? Bazen koskoca bir alan, bazen yalnızca bir bavul olabiliyor mesken…

Aslında başından beri içinde yaşadığımız için bunun farkında değiliz. Resimsel olarak baktığımızda insanı simgeleyen bir formdur konut. Fotoğraftaki dikilitaşlar da uygarlığı simgeleyen taşlar, bir periyodun tabiri üzere âdeta. Soyut olarak büyük bir büyük aileyi toparlayıcı öğedir dikilitaş. Ben de onu anlatmaya çalışıyorum. Onun zirvesi de mesken üzeredir.

Parcalanmis, 2021-23, Kutu-Karisik Malzeme

Depremden sonra mesken kavramını daha çok anlamaya çalıştığımız süreçte şunu da sormak istiyorum: Yaşadıklarımız sizi bir sanatçı olarak nasıl etkiliyor?

Resimsel hayat kavgalarla geçiyor, iç arbedeyle geçiyor. Sarsıntı haberlerini, pandemide yüzlerce insanın hayatını kaybettiği haberlerini duyarken atölyeme kapanıp fotoğraf yapıyordum. Tahminen de bu travmayla baş etmenin formülünü kendi kendime bu türlü buldum. Elbette birebir yararlandığım şeyler de var. Mesken ilhamı da oradan geldi fakat birebir yansıtmak istemiyorum zira ben ressamım. Şair üzere: Özümsüyorum, imge ve simgelerle bir arada ortalığa döküyorum.

Sergide çok sayıda kutu da görüyoruz, bunlar neyin tezahürü?

Öğrencilerimden yaptığım şeyler… Ve bunların bir özelliği var. Multimedyayı, günübirlik yaşadığımız medyayı ânında bunlara iliştirebiliyorum. Gazeteden, mecmuadan ya da yaşadığım rastgele bir yapıttan parçayı buraya alabiliyorum. Bu sergiyi düzenlerken de büyük bir kutu üzere düşündüm. Ben fotoğraflarımda görünmeyen yeri tabir ediyorum lakin bir de konut üzere gerçek bir yerle karşı karşıya kalıyoruz burada. Bu kolajlarda da asemblajlarda da burayı bir kutu üzere düşündüm. Birtakım sanatkarlar bir dünya yaratıyorlar ve o fotoğraftan yüzlercesini yapıyorlar. Hürmet duyuyorum, kimseyi suçlamıyorum, yalnızca kendimi anlatıyorum. Lakin her fotoğraf tektir, devamı yoktur. Birebir heyecanı tekrar duymak mümkün değildir.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir